Σε ένα ξεχωριστό χώρο παρασκευάζουμε τα φυτοθεραπευτικά μας σκευάσματα ξεκινώντας από αποξηραμένα θεραπευτικά φυτά, μπορούμε με αυτά να κάνουμε μίγματα για εκχυλίσματα ή αφεψήματα (τσάγια), να τα καψουλοποιήσουμε (φυτικές κάψουλες) ή να κάνουμε εκχύλιση με αλκοόλη (μητρικά βάμματα). Από τα μητρικά βάμματα, μπορούμε να ξεκινήσουμε δυναμοποιήσεις για να έχουμε ομοιοπαθητικά βάμματα, μπορούμε επίσης να φτιάξουμε άλλα θεραπευτικά σκευάσματα, όπως κρέμες ή μίγματα βαμμάτων για διάφορα προβλήματα, όπως άγχος, αϋπνία, φλεβίτιδα, σάκχαρο κλπ. Τα μίγματα αυτά ίσως δεν θεραπεύουν παθολογίες, μπορούν όμως να προλάβουν αρχικά στάδια ασθενειών ή συμπληρωματικά να βοηθήσουν την κλασσική θεραπεία. Γι’ αυτούς του λόγους η χρήση της φυτοθεραπείας είναι πολύτιμη και αυτό αναλύεται στο κείμενο που ακολουθεί.

 

Τα φυτά από τότε που εμφανίστηκε η ζωή πάνω στη γη υπήρξαν για τα ζώντα όντα ο μοναδικός τρόπος, η μοναδική μέθοδος θεραπείας.

Ο προϊστορικός άνθρωπος ακολουθώντας το ένστικτό του και παρατηρώντας προσεκτικά την συμπεριφορά των ζώων κατέληξε στη χρήση κάποιων φυτών σαν φάρμακα. Έτσι λοιπόν έμαθε να προκαλεί πχ εμετό σε κάποιες γαστρεντερικές διαταραχές (Nux vomica) ή να μασάει τα φύλλα κάποιων φυτών για να ησυχάζει ή και να κοιμάται καλύτερα (Valeriana, Passiflora κλπ) ακόμη δε να αναγνωρίζει δηλητηριώδη φυτά όπως το Aconitum που μπορούν να προκαλέσουν μέχρι και θάνατο και τα χρησιμοποιούσε για να αλείφει με αυτά τα βέλη του και έτσι στο ψάξιμο της τροφής του ο άνθρωπος κυνηγός σκότωνε ευκολότερα και πιο ακίνδυνα για τον ίδιο το θήραμά του.

Ήδη από το 2400 πΧ οι Αιγύπτιοι είχαν δημιουργήσει Ιατρική σχολή και διατηρούσαν βοτανικό κήπο με φαρμακευτικά φυτά όπου τα περισσότερα χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Επίσης, ο Ιπποκράτης ο θεμελιωτής της Ιατρικής στην αρχαία Ελλάδα είχε δημιουργήσει βοτανικό κήπο στην γενέτειρά του την Κω με τα πιο σημαντικά φαρμακευτικά φυτά, κήπο που υπάρχει μέχρι σήμερα. Ο δε Διοσκουρίδης, σημαντικός Έλληνας γιατρός, φαρμακολόγος και βοτανικός του πρώτου μΧ αιώνα, στο βιβλίο του «περί ύλης ιατρικής» περιγράφει πάρα πολλά φυτά, την βοτανική τους κατάταξη και την φαρμακολογική-θεραπευτική τους δράση ακόμη δε και συνταγές πώς να χρησιμοποιούνται από τους πάσχοντες.

Εξελίχθηκε λοιπόν η φυτοθεραπεία διά μέσου των αιώνων και στις μέρες μας πια αποτελεί σε επιστημονική πλέον βάση, ένα ολοκληρωμένο βιοθεραπευτικό σύστημα που δεν ασχολείται όπως η κλασσική ιατρική και τα κλασσικά φάρμακα με το σύμπτωμα και την ασθένεια αλλά με το άτομο και το ιατρικό πεδίο του.

Στην φυτοθεραπεία τα φυτά που χρησιμοποιούνται μπορεί να είναι στην ολική τους μορφή ή και τμήματα αυτών, πχ μόνο άνθη ή βλαστοί ή η ρίζα κλπ και η θεραπεία στοχεύει κυρίως στην σωματική και ψυχική εξισορρόπηση του οργανισμού και την υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών του.

Ορισμένα μάλιστα φυτά όπως η Echinacea ή ο Astragalus χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Άλλα φυτά χρησιμοποιούνται για την αποτοξίνωση του οργανισμού στα διάφορα όργανα όπως το συκώτι, οι νεφροί κλπ. Άλλα δρουν θεραπευτικά σε λειτουργικές παθήσεις όπως έκζεμα, βουλιμία και παχυσαρκία. Και άλλα φυτά που έχουν αποδεδειγμένα αντιμικροβιακή δράση όπως η ρίγανη το θυμάρι και το δεντρολίβανο, με την χρήση των αιθέριων ελαίων τους, έχουν πολύτιμες εφαρμογές σε υποτροπιάζουσες λοιμώξεις κυρίως σε μικρά παιδιά, αφού μπορούν να αντικαταστήσουν επιβαρυντικές για τον οργανισμό ουσίες, όπως τα αντιβιοτικά.

Μορφές της φυτοθεραπείας είναι:

  1. Αρωματοθεραπεία με την χρήση αιθέριων ελαίων.

  2. Κλασσική φυτοθεραπεία. Εδώ η μορφή χορήγησης μπορεί να είναι :

    • έγχυμα ή αφέψημα του φυτού (τσάι)
    • κάψουλες από ξηρό εκχύλισμα ή το αποξηραμένο φυτό
    • μητρικά βάμματα
    • γλυκερινικά εκχυλίσματα

Στην χρήση φυτικών σκευασμάτων πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να υπάρχει πάντα η συμβουλή κάποιου ειδικού (γιατρού ή φαρμακοποιού) γιατί κάποια από τα φυτά έχουν παρενέργειες. Είτε στην λήψη της γενικότερα είτε στην μη ελεγμένη δοσοληψία τους.

Μπορούν όμως να δράσουν θεραπευτικά σε όλα τα συστήματα του οργανισμού όχι μόνο στο σωματικό αλλά και στο ψυχικό επίπεδο. Το γεγονός ότι οι παρενέργειες που πιθανόν θα εμφανιστούν αφορούν μόνο συγκεκριμένα φυτά και σε λίγες περιπτώσεις, οφείλεται στο ότι οι φαρμακολογικές – θεραπευτικές ουσίες που εμπεριέχουν βρίσκονται μέσα σε ένα ζωντανό οργανισμό (φυτό) και σε πλήρη αρμονία και ισορροπία με αυτόν.

Και αυτό είναι το κυρίαρχο πλεονέκτημα σε σχέση με μία χημικά παρασκευασμένη ουσία απομονωμένη από το φυσικό της περιβάλλον, η οποία εκτός από την θεραπευτική της δράση έχει πλήθος παρενεργειών και αντενδείξεων.

Για αυτόν τον λόγο λοιπόν μπορούμε με πλήρη ασφάλεια να συμπληρώσουμε και να βοηθήσουμε, ακόμα και να υποκαταστήσουμε μία κλασσική θεραπεία με φυτικά σκευάσματα αντίστοιχα της κάθε νόσου, και αυτό κάνει την χρήση φυτοθεραπείας να είναι ένα από τα πιο σημαντικά όπλα στο θεραπευτικό οπλοστάσιο.